Rodzaje opowiadań

W zależności od tego, co i jak chcemy przedstawić, tę formę wypowiedzi można podzielić na:

- opowiadanie odtwórcze – oparte na lekturze lub filmie, gdy w indywidualny sposób ukazujemy poszczególne wątku utworu, ożywiamy nasze opowiadanie własnymi myślami i przeżyciami. W streszczeniu powinny zostać uwzględnione tylko najważniejsze wydarzenia, czyli, najprościej rzecz ujmując, streszczenie to skrót utworu. Natomiast opowiadanie to swobodna wypowiedź na temat tego, co nam się w utworze literackim najbardziej podobało, co nas zainteresowało. Streszczenie jest zawsze krótkie i lapidarne – można streścić obszerną powieść w kilku zdaniach, natomiast opowiadanie odtwórcze nie jest niczym ograniczone – jego długość, sens, kompozycja zależą wyłącznie od naszej pomysłowości i fantazji,

- opowiadanie twórcze – może być ono napisane albo na podstawie lektury, gdy wymyślamy na przykład inne zakończenie utworu lub zdarzenia związane z jakąś postacią literacką. Może również swoim tematem odwoływać się do naszych doświadczeń i przeżyć albo do naszej wyobraźni. W takim przypadku bardzo liczy się pomysłowość,

- opowiadanie z dialogiem – ta forma wypowiedzi występuje wtedy, gdy do tekstu opowiadania wplatamy rozmowy bohaterów.

Pisanie opowiadań pozwala rozwijać wyobraźnię i pomysłowość dzięki swobodnej formie. Pisząc je, zarówno bogacimy słownictwo, doskonalimy umiejętność układania i komponowania tekstu, jak i – co najważniejsze – uczymy się poprawnej i ładnej polszczyzny, by porozumiewać się nią na co dzień.

Pisanie opowiadania krok po kroku

Plan opowiadania

Gdy zabieramy się do pisania opowiadania, najpierw powinniśmy ułożyć plan, w którym uwzględnimy:
1) okoliczności zdarzeń,
2) czas, w którym wydarzyła się opowiadana przez nas historia,
3) kolejne etapy opisywanych wydarzeń (co się działo – musimy zastanowić się, w  jakiej kolejności chcemy ująć wydarzenia),
4) nasze odczucia (jeśli piszemy w pierwszej osobie, warto, byśmy zastanowili się nad koncepcją narratora), ewentualne odczucia i myśli bohaterów,
5) komentarz – nie jest on konieczny, możemy jednak podsumować opisywaną historię, wyciągnąć wnioski z postaw bohaterów, możemy zakończyć opowiadanie w sposób oryginalny.

Nasze opowiadanie może zawierać: opis postaci, opis sytuacji, opis tła wydarzeń, możemy wykorzystać również elementy charakterystyki.

Opowiadanie jako forma wypowiedzi pisemnej daje dużą swobodę, możemy popisać się fantazją i dowcipem, tak naprawdę ograniczają nas tylko zasady ortografii i interpunkcji, nie możemy także zapominać o poprawnej i pięknej polszczyźnie.

Budowanie wstępu

Wstęp do opowiadania nie musi być długi, wystarczy krótkie: dwu- albo trzyzdaniowe „zagajenie”, dzięki któremu ten, kto będzie czytać naszą pracę, zostanie wprowadzony w problematykę opowiadania.
Przykłady:
„To, co chcę opowiedzieć, zdarzyło się w ostatnią niedzielę…”
„Pewnego dnia…”
„Nie spodziewałem się, że od tego spotkania tak wiele będzie zależało…”
„Nie uwierzycie, co przydarzyło mi się wczoraj. Opowiem wam o tym, posłuchajcie…”
„Była to naprawdę niezwykła historia…”
„Dni poprzedzające owo zdarzenie niczym nie różniły się od innych. Aż pewnego poranka…”

Tworzenie zakończenia

Zakończenie naszej pracy może pełnić różne funkcje: być podsumowaniem opowiedzianej historii, jej puentą, dopowiedzeniem brakujących wątków.
Przykłady:
„I tak oto wyjaśniono ostatnią zagadkę. Życie rodziny Kowalskich wróciło do normy.”
„Na szczęście cała przygoda skończyła się dobrze, z radością wracałem do domu, obiecując sobie, że więcej nie będę tak ryzykował.”
„Wspomnienia tamtej przygody długo jeszcze pozostaną w mojej pamięci.”
Możemy również zostawić naszą opowieść otwartą, by prowokować czytelnika opowiadania do rozmyślań, jak potoczyły się losy bohaterów opisywanej przez nas historii.
Przykłady:
„Nigdy nie zapomnę tego spotkania ani tajemniczego nieznajomego. Od tamtej pory nie widziałem go już więcej, ale nadal mam nadzieję, że może kiedyś się spotkamy…”
„Powoli rozchodziliśmy się do naszych zajęć. Wszystko odchodziło w niepamięć…”
„Stary żołnierz umarł zanim dokończył swoją historię. Nigdy nie dowiedziałem się, czy odnalazł swoich bliskich. „Jeszcze wiele razy próbowałem wyobrazić sobie, jak potoczyło się jego życie…”

Przydatne słownictwo

Warto znać pewne zwroty, które mogą nam się bardzo przydać w pisaniu opowiadania. Są to na przykład:

- słownictwo ukazujące chronologię wydarzeń – aby oddać chronologię zdarzeń, można posłużyć się następującymi określeniami: „dawniej”, „kiedyś”, „wówczas”, „potem”, „później”, „za chwilę”, „po chwili”, „następnie”, „dalej”, „niedługo”, „wkrótce”, „od niedawna”, „niebawem”, „zaraz”, „wtenczas”, „w tym czasie”, „podczas”,

- słownictwo ukazujące następstwo przyczynowo-skutkowe przedstawianych wydarzeń – aby uwidocznić związki między pewnymi wydarzeniami, to, że jedne wynikały z drugich, że opisywane wydarzenia są skutkiem albo przyczyną innych wypadków, możemy użyć takich słów jak: „więc”, „a zatem”, „wobec tego”, „czyli”, „w takim razie”, „ponieważ”, „dlatego też”, „ze względu”, „na skutek”, „z przyczyny”,

- słownictwo mające przyciągnąć uwagę czytelnika, słuchacza, na przykład wywołać zainteresowanie, zaciekawić, wprowadzić w tok opowiadania tak, aby poczuł się jednym z jego bohaterów, stworzyć nastrój zaskoczenia: „posłuchajcie…”, „to było coś niezwykłego…”, „tego się nikt nie spodziewał…”, „niespodziewanie…”, „nieoczekiwanie…”, „nagle…”, „naraz…”, „wnet…”, „wtem…”, „skradał się z duszą na ramieniu…”, „szedł pełen obaw…”,

- słownictwo oceniające – dzięki niemu wartościujemy zdarzenia (pokazujemy, co jest ważne), wyrażamy własną ocenę sytuacji lub bohatera opowieści, sygnalizujemy nasze odczucia w stosunku do opisywanych rzeczy lub uczucia, które wywołała w nas postawa bohaterów, na przykład: „wyjątkowy”, „niespotykany”, „niepowtarzalny”, „bezkonkurencyjny”, „wspaniały”, „cudowny”, „fenomenalny”, „niezrównany”, „intrygujący”, „niebezpieczny”, „zdradliwy”, „poważny”, „zuchwały”, „karkołomny”, „szaleńczy”, „ryzykowny”, „nieprawdopodobny”.

Wplatanie dialogu do opowiadania

Jeśli chcemy ożywić nasze opowiadanie, możemy przytoczyć w nim rozmowy bohaterów. Można to zrobić na 3 sposoby: przez mowę zależną, mowę niezależną lub wprowadzenie dialogu.

Z mową zależną mamy do czynienia, kiedy wypowiedzi bohaterów są wplecione w tok narracji. Nie przytaczamy ich wypowiedzi bezpośrednio, w formie cytatów, lecz jakbyśmy omawiali ich rozmowę, używając sformułowań takich jak: „powiedział, że…”, „zapytał o…”, „dodał, że…”, „obiecał, że…”. Są to konstrukcje składniowe charakterystyczne dla mowy zależnej.

Mowa niezależna występuje wtedy, kiedy w sposób dosłowny przytaczamy (cytujemy) wypowiedzi bohaterów, umieszczając je po dwukropku i w cudzysłowie.

Rozmowę można również zapisać w formie dialogu. Wtedy wszystkie wypowiedzi należy podać jak najdokładniej (czyli trzeba zapisać dosłownie wszystko, co mówi dana osoba) oraz dodatkowo przez każdą wypowiedzią należy umieścić myślnik, który w tym wypadku jest znakiem dialogu.

Dialog jest formą wypowiedzi, dzięki której możemy „ożywić” opowiadanie. Dialog wykorzystuje elementy języka potocznego, dlatego też możemy pozwolić sobie na pewną swobodę stylistyczną. W opowiadaniu z dialogiem cytujemy dosłownie wypowiedzi bohaterów i jako autorzy nie odpowiadamy za to, że na przykład bohater mówi niegramatycznie.

Użycie dialogu daje możliwość indywidualizacji języka bohaterów – to znaczy, że poszczególne postacie utworu mówią inaczej, ich wypowiedzi charakteryzują się innym słownictwem, na przykład młodzież mówi slangiem, starsze osoby używają słów przestarzałych, czy małe dzieci seplenią lub deformują słowa. Indywidualizacja języka wypowiedzi powoduje, że bohaterowi stają się bardziej realni i autentyczni, co podkreśla ich osobowość. Opowiadanie staje się dzięki temu bliższe rzeczywistości, wydaje się bardziej prawdziwe. Trzeba jednak pamiętać, że jest to zabieg trudny i nie każdy może sobie z nim poradzić jeśli nie ma wprawy w pisaniu różnego rodzaju tekstów.

Post Jak napisać dobre opowiadanie? pojawił się poraz pierwszy w mPorady.pl.

Jak odmieniać nazwiska?

Dawniej nazwisko, a właściwie miano, stanowiło wizytówkę człowieka, mówiło o jego miejscu zamieszkania, pochodzeniu, ewentualnie podkreślało jego charakterystyczne cechy czy znamiona fizyczne. Obecnie utraciły swoje pierwotne znaczenie, jednak od przełomu XVIII i XIX wieku każdy obywatel Polski ma obowiązek posiadania nazwiska.

Jednym z największych problemów związanych z nazwiskami jest ich odmiana. Nazwiska polskie, a także te, które zostały włączone do polskiego systemu fleksyjnego, odmieniają się jak rzeczowniki lub przymiotniki. Istnieje wiele różnych typów deklinacyjnych.

Jak odmieniać nazwiska? – wskazówki

Tak jak przymiotniki odmieniają się:

1. Nazwiska zakończone na -ski, -cki, -dzki, np. Zieliński (odmiana żeńska: Zielińska).

2. Nazwiska męskie zakończone na -y, -i (analogicznie do przymiotnika zielony), np. Rakoczy (odmiana żeńska: Rakoczy).

3. Nazwiska żeńskie zakończone na -owa, np. Marcowa.

Tak jak rzeczowniki odmieniają się:

1. Nazwiska męskie zakończone na spółgłoskę, np. Jędrusik (odmiana żeńska pani Jędrusik lub Jędrusikowa, panna Jędrusikówna).

2. Nazwiska żeńskie zakończone na -ina, -ówna, -anka (analogicznie do wyrazu sarna), np. Puzynina.

3. Nazwiska męskie zakończone na -a (w l. poj. odmieniają się jak rzeczowniki pospolite, a w l. mn. jak męskoosobowe), np. Hyla (odmiana żeńska: pani Hyla, pali Hylina, panna Hylanka).

4. Nazwiska męskie zakończone na -o:

- jeżeli przed końcówką -o występuje spółgłoska twarda, to w l. poj. odmieniają się jak rzeczowniki żeńskie, a w l. mn. jak rzeczowniki męskoosobowe, np. Moniuszko (odmiana żeńska: pani Moniuszko, pani Moniuszkowa, panna Moniuszkówna);

- jeżeli przed końcówką -o występuje spółgłoska miękka, to i w l. poj., i w l. mn. odmieniają się jak rzeczowniki męskie, np. Dyzio.

Częściowo jak rzeczowniki, a częściowo jak przymiotniki odmieniają się:

1. Nazwiska męskie zakończone na -e (w l. poj. odmieniają się jak przymiotniki, a w l. mn. jak rzeczowniki), np. Linde.

Nie odmieniają się:

1. Nazwiska obce niedające podciągnąć się pod polski wzorzec deklinacyjny:

- zakończone na -u, np. Ceaucescu;

- zakończone na -o, oi, -au, -ou, np. Hugo, Dobois, Clemenceau,

- kilkuczłonowe nazwiska wschodnie zakończone spółgłoską, np. Kuo-Mo-żo, Li Taj-czao.

Post Jak odmieniać nazwiska? pojawił się poraz pierwszy w mPorady.pl.

Jak pisać wypracowanie?

Pisanie wypracowań nie jest takie trudne, jak się wydaje – trzeba tylko pamiętać o kilku zasadach.

Najważniejsze z nich przedstawiamy poniżej.

Przede wszystkim należy uważnie przeczytać temat wypracowania, przeanalizować go i doprecyzować, aby uniknąć pisania nie na temat.

Następnie należy zastanowić się, o czym chcemy pisać i w jakiej kolejności, można sporządzić także plan wypracowania, który w znacznej mierze ułatwi późniejszą pracę nad własnym tekstem – przystępując do pisania będziemy mieć już wizję całości.

Trzeba też pamiętać o tym, że tekst ma być spójny – wszystkie elementy powinnym się ze sobą łączyć, wynikać z siebie – stąd ogromne znaczenie tzw. kompozycji pracy, która zgodnie z zasadami pisania tekstów powinna być trójdzielna. Powinna więc posiadać:

1. Wstęp, w którym wprowadzamy informacje wprowadzające, m.in. szkicujemy zwięźle problem, formułujemy tezę i zapowiadamy rozwinięcie.
2. Rozwinięcie, które jest najważniejszą częścią pracy i powinno być najdłuższe. Tutaj zawieramy argumenty popierające tezę, trzymamy się zwięźle zadanego tematu. W przypadku wypracowania maturalnego w rozwinięciu analizujemy dany tekst w sposób jak najdokładniejszy, szukamy klucza interpretacyjnego, a także odwołujemy się do całości utworu; jeżeli do zanalizowania mamy dwa teksty, możemy albo zanalizować jeden tekst, a potem drugi, albo  jednocześnie analizować oba utwory, ze zwróceniem uwagi na podobieństwa i różnice w ujęciu tematu.
3. Zakończenie, w którym zawieramy wnioski, możemy też przypomnieć i podsumować problemy cząstkowe, które pojawiły się w rozwinięciu. Długość zakończenia powinna odpowiadać mniej więcej długości wstępu.

Istotna jest troska o kształt językowy wypowiedzi – nasz tekst powinien być komunikatywny, spełniać kryteria poprawności językowe, dobrze byłoby też, gdyby miał bogatą leksykę, frazeologię, a także jasny, przejrzysty styl.

Post Jak pisać wypracowanie? pojawił się poraz pierwszy w mPorady.pl.

Jak interpretować wiersz?

Bardzo powszechna, także wśród osób lubiących czytanie książek, jest niechęć do poezji i do interpretowania wierszy. Wyniesiona jest ona często ze szkoły i wynika z nieumiejętnego prowadzenia lekcji z poezji przez nauczycieli języka polskiego.

Każdy chyba przynajmniej raz w życiu musiał odpowiedzieć na pytanie, „co autor wiersza miał na myśli?” i niejednokrotnie trudno było trafić z własną opinią w wąską interpretację nauczyciela.

W interpretacji wiersza chodzi jednak przede wszystkim o to, aby go zrozumieć. Należy pamiętać o tym, że każdy czyta poezję po swojemu, a trzymając się kilku wskazówek, można dotrzeć do sedna każdego niemal utworu.

Warto jeszcze odróżnić ANALIZĘ WIERSZA od INTERPRETACJI WIERSZA. Analiza to omówienie warstwy technicznej wiersza, formy, czyli gatunku, tytułu, rymów czy środków stylistycznych. Interpretacja natomiast to próba przybliżenia sensu utworu.

Pomocne w analizie i interpretacji są: znajomość biografii i twórczości autora, kontekstu filozoficzno-historycznego utworu, czasu powstania utworu, informacje o przynależności poety do konkretnej grupy poetyckiej, nawiązania, np. do obrazów, utworów muzycznych, innych tekstów.

Przystępując do analizy i interpretacji, należy odpowiedzieć na następujące pytania:

1. Kto mówi? – kto jest podmiotem lirycznym w wierszu (pamiętajmy, że nie zawsze autor!), czy podmiot liryczny jest wyeksponowany w wierszu, czy jest kobietą czy mężczyzną, w jakim jest wieku, w czyim imieniu się wypowiada, w jakiej znajduje się sytuacji, czy jest osobą wierzącą, czy można go utożsamić z autorem wiersza?

2. Do kogo mówi? – kto jest adresatem liryczny, czy możemy wskazać konkretnego, imiennego adresata, czy adresatem jest jedna osoba czy grupa osób, pokolenie itp., czy w każdej strofie „ja” liryczne zwraca się do tej samej osoby, czy podmiot liryczny zwraca się do siebie?

3. O czym mówi? – co jest podstawowym tematem wiersza, czy miejsce, w którym znajduje się podmiot liryczny, ma znaczenie, czy wiersz wiąże się z jakąś konkretną datą, epoką, jakie znaczenie ma tytuł, czy jest dedykacja i jakie ma znaczenie, w jakim celu powstał wiersz itp.?

4. W jaki sposób mówi? – czy jest to liryka pośrednia czy bezpośrednia, czy jest to liryka osobista, czy monolog wewnętrzny, jaki gatunek reprezentuje utwór, w jakim stylu został napisany wiersz, jaką formę ma tytuł, do czego nawiązuje motto/dedykacja, co z układem graficznym, czy występuje podział na strofy, czy występują rymy, jakie rymy występują w wierszu, czy występuje regularność w liczbie sylab w każdym wersie, w liczbie wersów w strofie, czy wstępuje średniówka, jaki nastrój dominuje w wierszu, jakich użyto środków stylistycznych, jaki sposób obrazowania – realistyczny czy fantastyczny – wykorzystano, czy występują nawiązania do innych dzieł itp.?

Podane powyżej pytania powinny ułatwić oswojenie nawet najbardziej skomplikowanego wiersza. Powodzenia! :)

Post Jak interpretować wiersz? pojawił się poraz pierwszy w mPorady.pl.

Jak napisać podanie?

Podanie jest pismem urzędowym, dlatego pisząc je, musimy zachować określony układ i porządek treści. Piszemy je na dużej kartce papieru formatu A4.

Pod względem graficznym ma formę zbliżoną do listu.

W lewym górnym rogu wpisujemy swoje dane osobowe: imię, nazwisko, adres zamieszkania i nr telefonu, w prawym górnym rogu umieszczamy miejscowość i datę złożenia podania (dzień, miesiąc i rok). Po prawej stronie zapisujemy, do kogo skierowane jest nasze podanie. Na środku strony, nad tekstem, a pod wymienionymi wcześniej danymi zapisujemy wyraz PODANIE, a następnie przystępujemy do zapisu najważniejszej części podania – jego treści.

Składa się na nią uprzejmy zwrot do adresata („Zwracam się z uprzejmą prośba o…”, „Uprzejmie proszę o…”), przedstawienie prośby, jej uzasadnienie (odpowiednio dobrane argumenty, „Prośbę swą motywuję tym, że…”, „W uzasadnieniu swojej prośby chciałbym dodać, że…”), a także zakończenie, czyli wyrażenie nadziei na pozytywne rozpatrzenie podania („Z nadzieją oczekuję na pozytywne rozpatrzenie mojej prośby.”, „Liczę na Państwa przychylność.”). Pamiętajmy o stosowaniu akapitów.

Podanie kończy formuła grzecznościowa, np. „Z wyrazami szacunku” czy „Z poważaniem”, a także własnoręczny podpis i – ewentualnie, informacja o załącznikach.

Post Jak napisać podanie? pojawił się poraz pierwszy w mPorady.pl.

Jak napisać ogłoszenie?

Ogłoszenie jest bardzo krótką formą wypowiedzi, która może dotyczyć właściwie wszystkiego. Skierowana jest z reguły do ogółu społeczeństwa.

W ogłoszeniu możemy informować o zgubieniu lub znalezieniu czegoś, poszukiwaniu pracy lub pracownika, chęci kupienia bądź sprzedania czegoś, zamiany, o organizowaniu spotkania itp.

Jak napisać dobre ogłoszenie?

Ogłoszenie powinno zawierać konkretne informacje dotyczące przedmiotu/ sytuacji/ miejsca/ osoby, która nas interesuje, nie wolno zapominać także o wszystkich niezbędnych informacjach, np. sposobie kontaktu, w niektórych sytuacjach także o zdjęciach.

PRZYKŁAD OGŁOSZENIA O LAPTOPIE DO SPRZEDANIA

Witam! Mam do sprzedania laptopA HP COMPAQ CQ61. Laptop w stanie idealnym. W komplecie zasilacz. Specyfikacja: Procesor: Pentium Dual-Core 2×2.16GHz Pamięć: 3GB Dysk twardy: 250GB Grafika: GeForce G103M (512MB) Wi-Fi LAN kamera czytnik kart pamięci nagrywarka DVD W razie jakichkolwiek pytań proszę dzwonić pod numer XXX XXX XXX lub wysłać zapytanie mailem [email protected].

Post Jak napisać ogłoszenie? pojawił się poraz pierwszy w mPorady.pl.

Jak napisać recenzję?

Recenzja jest to typ sprawozdania z przeczytanej książki, obejrzanego filmu, obrazu, wysłuchanego utworu muzycznego itp.

Dzisiaj radzimy, jak ją napisać. Zapraszamy do lektury!

Wskazówki, jak napisać recenzję

Recenzja dzieli się na dwie części.

1. Sprawozdawczą, w której podajemy informacje o autorze, reżyserze, aktorach, przedstawiamy treść utworu, sygnalizujemy główne wątki, problemy, jednak pamiętamy, aby nie zdradzać wszystkich szczegółów.

2. Oceniającą, w której przedstawiamy zalety i wady danego utworu, oceniamy poszczególne elementy, np. język, styl, kompozycję, grę aktorską, sposób kreowania postaci, teksty. Możemy tutaj także przedstawić własne opinie, poglądy na dany utwór, prezentując się w ten sposób jako znawcy tematu.

Recenzja jest jednym z podstawowych gatunków literackich, jaki powinien opanować przyszły dziennikarz, krytyk literacki, filmowy czy teatralny, a także badacz literatury. Powinna być wyrazem uczuć, gustu i smaku, a także świadectwem posiadanej wiedzy na temat literatury, filmu, muzyki, teatru czy w ogóle sztuki.

Post Jak napisać recenzję? pojawił się poraz pierwszy w mPorady.pl.

Jak napisać esej?

Esej jest formą wypowiedzi, która przedstawia punkt widzenia autora. Może poruszać różnorodną tematykę: artystyczną, społeczną, filozoficzną, może także być formą krytyki literackiej, manifestu politycznego, a także dotyczyć swobodnych refleksji autora na wybrany przez niego temat.

Konkretne zdefiniowanie eseju jest niemożliwe, warto jednak zwrócić uwagę na kilka najważniejszych cech, które pomogą w jego napisaniu.

Cechy eseju

1. Jest to forma wypowiedzi subiektywna, autor wyraża w niej swoje poglądy i przemyślenia na konkretny temat, swoje uczucia, refleksje.

2. Jest niesystematyczny i systemowy, tzn. autor nie stosuje porządku chronologicznego, przedstawia luźne skojarzenia na dany temat, opiera się na skrótach myślowych i rozległych skojarzeniach; nie wyczerpuje także tematu – sam decyduje, o czym będzie pisać.

3. Jest gatunkiem synkretycznym – czerpie z wielu innych gatunków i rodzajów literackich, zawiera cechy opowiadania, pamiętnika, zdarzają się w nim aforyzmy, dygresje, anegdoty itp., stąd ciężko go przyporządkować do jednego rodzaju literackiego.

4. Styl eseju powinien być wysoki, powinien być świadectwem kunsztu literackiego autora, jego elokwencji, erudycji, oczytania, pożądane są także dygresje, wtręty itp.

Przystępując do pisania eseju, warto dokładnie przeanalizować temat, jaki będziemy w nim poruszać, zgromadzić jak największą ilość skojarzeń z nim związanych, można także stworzyć plan eseju, z uwzględnieniem kontekstów, nawiązań, skojarzeń.

Pisząc esej, trzeba pamiętać o korzystaniu z bogactwa tropów stylistycznych i figur retorycznych, starać się pisać nieszablonowo, ale równocześnie przekazywać myśli w sposób zwięzły i jasny, raczej unikać zwrotów autotematycznych typu: „na zakończenie, we wstępie, teraz omówię”, a także pamiętać o tym, że w eseju właściwie wszystkie chwyty są dozwolone.

Post Jak napisać esej? pojawił się poraz pierwszy w mPorady.pl.

Jak napisać zaproszenie?

Przystępując do pisania zaproszenia, musimy pamiętać  że powinno się ono składać z konkretnych  elementów. Pominięcie któregoś z nich może przyczynić się do tego, że zaproszenie zostanie niewłaściwie zinterpretowane.

Poniżej radzimy, jak napisać zaproszenie. Zapraszamy do lektury!

Elementy zaproszenia

1. Adresat.

2. Nadawca.

3. Okazja.

4. Dokładny czas (z uwzględnieniem dnia, miesiąca, roku, godziny).

5. Dokładnie określone miejsce wydarzenia.

6. Formuła grzecznościowa.

Wyróżniamy zaproszenia oficjalne, kierowane do osób starszych, nieznajomych, przedstawicieli ważnych instytucji, a także zaproszenia nieoficjalne, kierowane do znajomych.

PRZYKŁAD ZAPROSZENIA NIEOFICJALNEGO

Anna Kowalska ma zaszczyt zaprosić Sz. P. Genowefę Nowak na przyjęcie zorganizowane z okazji 50 urodzin, które odbędzie się w dniu15 lipca 2011 roku o godzinie 20:00 w domu jubilatki przy ul. Witkacego 10/6 w Rzeszowie.

Post Jak napisać zaproszenie? pojawił się poraz pierwszy w mPorady.pl.

Jak zakończyć list?

List oficjalny powinno się kończyć zwrotem: Z uszanowaniem, Z poważaniem, Z szacunkiem, Z wyrazami uszanowania.

Jeżeli nasze listy nie są oficjalne (skierowane zazwyczaj do znajomych, przyjaciół, lub rodziny, to powinien kończyć się zwrotem typu: Serdecznie pozdrawiam, Twoja szczera przyjaciółka, Przesyłam buziaki, Załączam mocne uściski.

Jeżeli list jest z podziękowaniami to zakończyć można w następujący sposób: Z szczerymi wyrazami  wdzięczności.

Post Jak zakończyć list? pojawił się poraz pierwszy w mPorady.pl.