Rodzaje opowiadań

W zależności od tego, co i jak chcemy przedstawić, tę formę wypowiedzi można podzielić na:

- opowiadanie odtwórcze – oparte na lekturze lub filmie, gdy w indywidualny sposób ukazujemy poszczególne wątku utworu, ożywiamy nasze opowiadanie własnymi myślami i przeżyciami. W streszczeniu powinny zostać uwzględnione tylko najważniejsze wydarzenia, czyli, najprościej rzecz ujmując, streszczenie to skrót utworu. Natomiast opowiadanie to swobodna wypowiedź na temat tego, co nam się w utworze literackim najbardziej podobało, co nas zainteresowało. Streszczenie jest zawsze krótkie i lapidarne – można streścić obszerną powieść w kilku zdaniach, natomiast opowiadanie odtwórcze nie jest niczym ograniczone – jego długość, sens, kompozycja zależą wyłącznie od naszej pomysłowości i fantazji,

- opowiadanie twórcze – może być ono napisane albo na podstawie lektury, gdy wymyślamy na przykład inne zakończenie utworu lub zdarzenia związane z jakąś postacią literacką. Może również swoim tematem odwoływać się do naszych doświadczeń i przeżyć albo do naszej wyobraźni. W takim przypadku bardzo liczy się pomysłowość,

- opowiadanie z dialogiem – ta forma wypowiedzi występuje wtedy, gdy do tekstu opowiadania wplatamy rozmowy bohaterów.

Pisanie opowiadań pozwala rozwijać wyobraźnię i pomysłowość dzięki swobodnej formie. Pisząc je, zarówno bogacimy słownictwo, doskonalimy umiejętność układania i komponowania tekstu, jak i – co najważniejsze – uczymy się poprawnej i ładnej polszczyzny, by porozumiewać się nią na co dzień.

Pisanie opowiadania krok po kroku

Plan opowiadania

Gdy zabieramy się do pisania opowiadania, najpierw powinniśmy ułożyć plan, w którym uwzględnimy:
1) okoliczności zdarzeń,
2) czas, w którym wydarzyła się opowiadana przez nas historia,
3) kolejne etapy opisywanych wydarzeń (co się działo – musimy zastanowić się, w  jakiej kolejności chcemy ująć wydarzenia),
4) nasze odczucia (jeśli piszemy w pierwszej osobie, warto, byśmy zastanowili się nad koncepcją narratora), ewentualne odczucia i myśli bohaterów,
5) komentarz – nie jest on konieczny, możemy jednak podsumować opisywaną historię, wyciągnąć wnioski z postaw bohaterów, możemy zakończyć opowiadanie w sposób oryginalny.

Nasze opowiadanie może zawierać: opis postaci, opis sytuacji, opis tła wydarzeń, możemy wykorzystać również elementy charakterystyki.

Opowiadanie jako forma wypowiedzi pisemnej daje dużą swobodę, możemy popisać się fantazją i dowcipem, tak naprawdę ograniczają nas tylko zasady ortografii i interpunkcji, nie możemy także zapominać o poprawnej i pięknej polszczyźnie.

Budowanie wstępu

Wstęp do opowiadania nie musi być długi, wystarczy krótkie: dwu- albo trzyzdaniowe „zagajenie”, dzięki któremu ten, kto będzie czytać naszą pracę, zostanie wprowadzony w problematykę opowiadania.
Przykłady:
„To, co chcę opowiedzieć, zdarzyło się w ostatnią niedzielę…”
„Pewnego dnia…”
„Nie spodziewałem się, że od tego spotkania tak wiele będzie zależało…”
„Nie uwierzycie, co przydarzyło mi się wczoraj. Opowiem wam o tym, posłuchajcie…”
„Była to naprawdę niezwykła historia…”
„Dni poprzedzające owo zdarzenie niczym nie różniły się od innych. Aż pewnego poranka…”

Tworzenie zakończenia

Zakończenie naszej pracy może pełnić różne funkcje: być podsumowaniem opowiedzianej historii, jej puentą, dopowiedzeniem brakujących wątków.
Przykłady:
„I tak oto wyjaśniono ostatnią zagadkę. Życie rodziny Kowalskich wróciło do normy.”
„Na szczęście cała przygoda skończyła się dobrze, z radością wracałem do domu, obiecując sobie, że więcej nie będę tak ryzykował.”
„Wspomnienia tamtej przygody długo jeszcze pozostaną w mojej pamięci.”
Możemy również zostawić naszą opowieść otwartą, by prowokować czytelnika opowiadania do rozmyślań, jak potoczyły się losy bohaterów opisywanej przez nas historii.
Przykłady:
„Nigdy nie zapomnę tego spotkania ani tajemniczego nieznajomego. Od tamtej pory nie widziałem go już więcej, ale nadal mam nadzieję, że może kiedyś się spotkamy…”
„Powoli rozchodziliśmy się do naszych zajęć. Wszystko odchodziło w niepamięć…”
„Stary żołnierz umarł zanim dokończył swoją historię. Nigdy nie dowiedziałem się, czy odnalazł swoich bliskich. „Jeszcze wiele razy próbowałem wyobrazić sobie, jak potoczyło się jego życie…”

Przydatne słownictwo

Warto znać pewne zwroty, które mogą nam się bardzo przydać w pisaniu opowiadania. Są to na przykład:

- słownictwo ukazujące chronologię wydarzeń – aby oddać chronologię zdarzeń, można posłużyć się następującymi określeniami: „dawniej”, „kiedyś”, „wówczas”, „potem”, „później”, „za chwilę”, „po chwili”, „następnie”, „dalej”, „niedługo”, „wkrótce”, „od niedawna”, „niebawem”, „zaraz”, „wtenczas”, „w tym czasie”, „podczas”,

- słownictwo ukazujące następstwo przyczynowo-skutkowe przedstawianych wydarzeń – aby uwidocznić związki między pewnymi wydarzeniami, to, że jedne wynikały z drugich, że opisywane wydarzenia są skutkiem albo przyczyną innych wypadków, możemy użyć takich słów jak: „więc”, „a zatem”, „wobec tego”, „czyli”, „w takim razie”, „ponieważ”, „dlatego też”, „ze względu”, „na skutek”, „z przyczyny”,

- słownictwo mające przyciągnąć uwagę czytelnika, słuchacza, na przykład wywołać zainteresowanie, zaciekawić, wprowadzić w tok opowiadania tak, aby poczuł się jednym z jego bohaterów, stworzyć nastrój zaskoczenia: „posłuchajcie…”, „to było coś niezwykłego…”, „tego się nikt nie spodziewał…”, „niespodziewanie…”, „nieoczekiwanie…”, „nagle…”, „naraz…”, „wnet…”, „wtem…”, „skradał się z duszą na ramieniu…”, „szedł pełen obaw…”,

- słownictwo oceniające – dzięki niemu wartościujemy zdarzenia (pokazujemy, co jest ważne), wyrażamy własną ocenę sytuacji lub bohatera opowieści, sygnalizujemy nasze odczucia w stosunku do opisywanych rzeczy lub uczucia, które wywołała w nas postawa bohaterów, na przykład: „wyjątkowy”, „niespotykany”, „niepowtarzalny”, „bezkonkurencyjny”, „wspaniały”, „cudowny”, „fenomenalny”, „niezrównany”, „intrygujący”, „niebezpieczny”, „zdradliwy”, „poważny”, „zuchwały”, „karkołomny”, „szaleńczy”, „ryzykowny”, „nieprawdopodobny”.

Wplatanie dialogu do opowiadania

Jeśli chcemy ożywić nasze opowiadanie, możemy przytoczyć w nim rozmowy bohaterów. Można to zrobić na 3 sposoby: przez mowę zależną, mowę niezależną lub wprowadzenie dialogu.

Z mową zależną mamy do czynienia, kiedy wypowiedzi bohaterów są wplecione w tok narracji. Nie przytaczamy ich wypowiedzi bezpośrednio, w formie cytatów, lecz jakbyśmy omawiali ich rozmowę, używając sformułowań takich jak: „powiedział, że…”, „zapytał o…”, „dodał, że…”, „obiecał, że…”. Są to konstrukcje składniowe charakterystyczne dla mowy zależnej.

Mowa niezależna występuje wtedy, kiedy w sposób dosłowny przytaczamy (cytujemy) wypowiedzi bohaterów, umieszczając je po dwukropku i w cudzysłowie.

Rozmowę można również zapisać w formie dialogu. Wtedy wszystkie wypowiedzi należy podać jak najdokładniej (czyli trzeba zapisać dosłownie wszystko, co mówi dana osoba) oraz dodatkowo przez każdą wypowiedzią należy umieścić myślnik, który w tym wypadku jest znakiem dialogu.

Dialog jest formą wypowiedzi, dzięki której możemy „ożywić” opowiadanie. Dialog wykorzystuje elementy języka potocznego, dlatego też możemy pozwolić sobie na pewną swobodę stylistyczną. W opowiadaniu z dialogiem cytujemy dosłownie wypowiedzi bohaterów i jako autorzy nie odpowiadamy za to, że na przykład bohater mówi niegramatycznie.

Użycie dialogu daje możliwość indywidualizacji języka bohaterów – to znaczy, że poszczególne postacie utworu mówią inaczej, ich wypowiedzi charakteryzują się innym słownictwem, na przykład młodzież mówi slangiem, starsze osoby używają słów przestarzałych, czy małe dzieci seplenią lub deformują słowa. Indywidualizacja języka wypowiedzi powoduje, że bohaterowi stają się bardziej realni i autentyczni, co podkreśla ich osobowość. Opowiadanie staje się dzięki temu bliższe rzeczywistości, wydaje się bardziej prawdziwe. Trzeba jednak pamiętać, że jest to zabieg trudny i nie każdy może sobie z nim poradzić jeśli nie ma wprawy w pisaniu różnego rodzaju tekstów.

Post Jak napisać dobre opowiadanie? pojawił się poraz pierwszy w mPorady.pl.

Jak przygotować się do matury?

Matura jest jednym z najważniejszych, a zarazem najbardziej stresujących wydarzeń w życiu młodego człowieka. Jest podsumowaniem i ocenieniem wszystkich lat nauki. Powinniśmy zatem się do niej dokładnie przygotować.

Nauki z przedmiotów, które mamy zamiar zdawać nie powinniśmy zostawiać na ostatnia chwilę. Najbardziej efektywna jest bowiem regularna nauka. Pozwoli to uniknąć stresu spowodowanego strachem o zbyt krótki czas na przygotowanie.

Systematyczność w nauce do matury to podstawa

Na kilka miesięcy przed planowana maturą powinniśmy dokonać powtórzeń materiału. Najlepiej jest codziennie opracowywać niewielka partię. Jeśli okaże się, iż nie rozumiemy jakichś informacji będziemy mieli dużo czasu na rozwiązanie tego problemu.

Jeżeli nie możemy się zmotywować do samodzielnej nauki warto zaprosić do niej przyjaciół, znajomych bądź poprosić o pomoc kogoś z rodziny. W większej grupie zawsze istnieje prawdopodobieństwo, że któraś z osób będzie rozumiała partie materiału, która dla nas jest niejasna. Można także poprosić znajomych o wymianę sporządzonych wcześniej notatek oraz spostrzeżeń czy własnych uwag. W kilka osób o wiele łatwiej zmobilizować się do nauki.

Odpowiednie otoczenie ułatwia naukę

Niezwykle ważne jest również miejsce, w którym mamy zamiar powtarzać materiał. Powinno być ono spokojne, ustronne, dobrze oświetlone. Nic nie może odwracać naszej uwagi od książek i notatek.

Badania wykazały, że najlepiej zasiadać do nauki rano, nie powinniśmy zostawiać tego do wieczora, gdyż wtedy nasz organizm jest zmęczony całym intensywnym dniem i możemy mieć problemy ze skupieniem oraz przyswajaniem wiedzy. Należy także pamiętać, aby wszystkie spostrzeżenia, uwagi i niejasności notować, tak aby w razie potrzeby do nich powrócić.

Przed samym egzaminem maturalnym powinniśmy się zrelaksować, odpocząć i co najważniejsze dobrze wyspać. Nie możemy iść na egzamin zmęczeni i zaspani.

Post Jak dobrze przygotować się do egzaminu maturalnego? pojawił się poraz pierwszy w mPorady.pl.

Jak zostać grafikiem?

Przeglądając oferty pracy, nie da się nie zauważyć, że największe szanse na zatrudnienie mają informatycy, programiści, specjaliści IT, a także graficy. Zawody te dostarczają nie tylko sporych zarobków, dodatkowych awansów czy szkoleń, ale również umożliwiają szeroki wybór ofert pracy.

Niestety, nie każdy posiada odpowiednie kwalifikacje i predyspozycje, aby wykonywać tego typu zawody. Chociaż pracę grafika teoretycznie mógłby wykonywać każdy, niestety tylko nieliczni mają wrodzony talent plastyczny i zmysł twórczy, którego nie dadzą żadne studia. Właśnie w tej profesji wykształcenie i doświadczenie to rzecz drugorzędna. Dobrze wyedukowany grafik, który nie ma wyczucia stylu, bardzo szybko zostanie zdeprecjonowany przez tych kandydatów, który projekty bardzo się wyróżniają.

Jak pracują graficy?

Ofert zatrudnienia dla grafików można szukać w agencjach reklamowych, firmach informatycznych, agencjach kreatywnych i eventowych, studiach graficznych a także wydawnictwach. Współcześnie Internet jest głównym narzędziem komunikacji, która przybiera rozmaite formy, więc zawód ten jest szczególnie ceniony. Często zdarza się, że graficy zostają freelancerami i działają na własną rękę. Jeśli w ciągu miesiąca ich zarobki nie przekraczają 1000 zł, nie muszą zakładać działalności gospodarczej. Jednak w tej profesji ceny za wykonanie poszczególnych projektów są spore, więc dobry grafik może zarobić nawet do kilkunastu tysięcy. Jeśli wybiera opcję samozatrudnienia, najważniejszą rzeczą jest przygotowanie portfolio oraz cennika usług.

Jakie są koszty prowadzenia działalności?

Przede wszystkim należy uwzględnić składki ZUS i podatki odprowadzane do Urzędu Skarbowego. Poza tym na początku warto zainwestować w odpowiednie programy służące do wykonywania projektów, takie jak Corel, Photoshop czy Adobe InDesign. Ponieważ są to programy specjalistyczne, wymagają dobrej jakości komputera. Wśród innych kosztów znajdują się także te związane z utrzymaniem strony internetowej.

Jakie umiejętności musi posiadać grafik?

W tego typu pracy zazwyczaj wymaga się znajomości grafiki wektorowej, rastrowej, dwu- i trójwymiarowej. Wielu grafików zajmuje się także tzw. digitalpaintingiem (obrazy fotorealistyczne), projektowaniem layoutów graficznych witryn, tworzeniem kampanii marketingowych, systemów identyfikacji wizualnej, stron internetowych, sklepów online. Graficy mogą także przygotowywać ulotki, plakaty, książki czy wizytówki.

Jak poszerzać swoje umiejętności?

Chociaż talent i pasja to podstawowe czynniki w tym zawodzie, warto inwestować w swój rozwój i poznawać nowe techniki. Poniżej przedstawiono szkolenia, które to umożliwiają:

Szkolenia z zakresu grafiki komputerowej Akademii EITCA - program szkolenia skierowany jest zarówno do osób zajmujących się profesjonalnie grafiką komputerową, jak i dla wszystkich początkujących. Akademia oferuje pakiet dziesięciu specjalistycznych szkoleń. Uczestnicy poznają metody zawansowanej obróbki grafiki rastrowej oraz wektorowej, tworzenia animacji i grafiki interaktywnej a także projektowania 3D oraz witryn internetowych. Podczas zajęć kandydaci odkrywają zaawansowane opcje programów, tj.: Ilustrator, Flash, Google, SketchUp, AutoCAD i Dreamweaver.

Ukończenie kursu pozwoli im uzyskać międzynarodowy certyfikat Akademii Grafiki Komputerowej (European IT Certification Academy – Computer Graphics). Te nietuzinkowe umiejętności pozyskane podczas kursu dają szeroki wachlarz możliwości na rynku pracy. Dzięki nim grafik doskonali swój kunszt i otwiera się na nowe techniki tworzenia.

Ciekawy pakiet szkoleń proponuje także Akademia IT Media. Zajęcia dotyczą m.in. grafiki 3D, szkoleń DTP czy projektowania plastycznego. W Krakowie znajduje się Publishing School, która umożliwia naukę z dziedzin: poligrafii, projektowania reklam, multimediów, animacji, grafiki 3D. W szkole pracuje wykwalifikowana kadra ze sporym doświadczeniem. Kształcenie odbywa się w systemie zaocznym, co daje możliwość wykonywania innych obowiązków. Szkoła oprócz stałych zajęć oferuje swoim słuchaczom wycieczki do drukarń, dodatkowe warsztaty DTP oraz dodatkowe konsultacje z wykładowcami. Dzięki czemu zdobyta wiedza utrwala się i zostaje wykorzystana w praktyce. Szkoła dopasowuje swoją ofertę edukacyjną do wymagań stawianych na rynku pracy. Po ukończeniu edukacji wystawiane są zaświadczenia i referencje, które potwierdzają ukończenie szkolenia. Kierunki multimedialne i poligraficzne umożliwiają podjęcia pracy jako:

• grafik web designer,
• grafik 2D dla materiałów www,
• content manager,
• flash animator,
• operator DTP,
• redaktor i korektor techniczny,
• grafik animator

Absolwenci szkoły z powodzeniem zakładają również własną działalność. Wśród nich znajdują się nie tylko mieszkańcy Krakowa. Szkoła gromadzi słuchaczy z różnych części Polski. Są to ludzie w różnym wieku. Najwięcej kandydatów to absolwenci szkoły średniej. W ostatnich latach sporą część stanowią także studenci innych kierunków oraz absolwenci szkół wyższych.

Możliwości kształcenia i dokształcania w zawodzie grafika jest więc sporo. Warto więc inwestować w siebie i swoje artystyczne pasje.

Post Jak zostać grafikiem? pojawił się poraz pierwszy w mPorady.pl.

Niestety, w dobie internetu i nowych mediów możemy zaobserwować nieco pobłażliwy stosunek do poprawności języka. A szkoda.

Język polski uważany jest za jeden z najtrudniejszych języków świata. Niejeden obcokrajowiec narzekał na skomplikowane zwroty i odmianę słów. Opanowanie wszystkich reguł i przepisów ustalonych przez Radę Języka Polskiego wydaje się niemożliwe. Chociaż nasza mowa jest bez wątpienia piękna, często zapominamy o swoich polskich korzeniach i używamy zwrotów i wyrażeń zapożyczonych z innych języków.

Pielęgnowanie ojczystego języka jest więc dziś nie lada wyzwaniem. Jego rozwój jest możliwy. Jednak wymaga sporego wysiłku. Czytanie wartościowych publikacji niestety odchodzi dzisiaj do lamusa. Wolimy przyjemne i lekkie książki, przy których odpoczywamy a nie wytężamy umysł. Tymczasem to właśnie literatura otwiera nas na naukę, dzięki niej wzbogacamy swój język, potrafimy wysławiać się poprawnie i z kulturą.

Obcojęzyczne wyrażenia w języku polskim

Coraz częściej możemy zaobserwować fascynację młodych wokalistów piosenkami i muzyką anglojęzyczną. Widoczne jest to zwłaszcza w programach telewizyjnych. Zapomina się, że polska piosenka powinna być na pierwszym miejscu. Gwiazdy, które niejednokrotnie reprezentowały nasz kraj za granicą, wybierały piosenki w innych językach. A przecież nasz język jest niezwykle śpiewny i pięknie brzmi w połączeniu z muzyką. Pisanie tekstów piosenek po polsku nie należy do łatwych zadań. Brakuje w naszym kraju solidnych i twórczych tekściarzy. Radiowa papka jest nie do zniesienia. Teksty pisane na kolanie, rymy na poziomie przedszkolaka – tego typu materiał nie powinien znaleźć w polskiej kulturze.

Niski poziom dziennikarstwa

Innym problemem jest także niski poziom form dziennikarskich w portalach internetowych, gazetach czy innych publikacjach. Błędy językowe, interpunkcyjne czy ortograficzne świadczą o ich miałkości. Niestety pomija się korektę i redakcję tekstu, które powinny być jednym z ważniejszych etapów pracy nad tekstem. Każda szanująca się redakcja korzysta z tego typu usług. Poprawność językowa świadczy o jakości tekstu. Niestety w dzisiejszych gazetach znaleźć można sporą ilość błędów, które widoczne są nawet dla średnio wykształconej osoby.

Mikołaj Rej powiedział, że

„[…] Polacy nie gęsi i swój język mają”.

Wnioski

Dlaczego więc nadal ulegamy obcym wpływom i nie potrafimy poszanować naszej mowy? Idąc przez miasto, nie mijamy już sklepów, ale galerie. Jej poszczególne sektory też muszą brzmieć w amerykańskim stylu. Plac eventowy jest przecież bardziej chwytliwą nazwą niż np. plac rozrywkowy. Centrum miasta zamienia się na center, ciekawe jest także nazewnictwo firm. Już nie chodzimy do fryzjera, ale do studia fryzur, w banerach promujących wykorzystuje się zwroty typu hairstyle, look. W codziennym życiu używamy wielu wyrażeń typu: second hand zamiast ciucholand czy szmateks; fair play obok polskiego grać czysto; dżampreza zamiast impreza, dyskoteka; make-up zamiast makijaż itp. Wiele z tych zapożyczeń nie jest funkcjonalnych. Stanowią jedynie gorszą alternatywę, ich pojawienie się nie jest dla naszego języka konieczne.

Zapożyczenia właściwe, które wiążą się z rozwojem techniki są uzasadnione i potrzebne w nazewnictwie, a należą do nich m.in.: komputer, plik, folder, mecz, wagon. Tego rodzaju słownictwa nie da się zastąpić lepszymi określeniami. Dlatego też ich obecność w języku jest w pełni akceptowalna.

Post Jaką wartość ma dla nas język polski? pojawił się poraz pierwszy w mPorady.pl.

Co wpływa na sukces na uczelni?

Adaptacja do życia studenckiego nie  jest prostą sprawą. Bardzo duża część studentów dopiero po pierwszym roku lub po dwóch latach nauki i wzmożonego wysiłku uczy się znajdować równowagę między uczeniem się a życiem osobistym.

Nauczenie się gospodarowania czasem i wypracowanie skutecznych metod uczenia się to bardzo czasochłonne procesy. Niektórzy z nas nigdy nie będą potrafili się tego nauczyć i szkoła czy studia zawsze będą kojarzyć się im ze stresem i nerwami.

Powiedz mi, kim jesteś, a powiem Ci, czy osiągniesz sukces na uczelni

Jakie cechy człowieka sprawiają, że łatwiej jest mu się przystosować do życia studenckiego? Z pewnością będzie to potencjał intelektualny oraz motywacja i pozytywne nastawienie (bez którego ani rusz!). Aby dobrze zaaklimatyzować się na studiach, trzeba opanować zdolność do koncentracji (często nawet w złych warunkach), umiejętność szybkiego uczenia się, rozsądne gospodarowanie czasem.

Aby poradzić sobie na egzaminie, warto mieć elementarną wiedzę z każdego przedmiotu, by na wykładzie nie musieć uczyć się wszystkiego od samego początku (wykładowcy zakładają, że podstawową wiedzę posiedliśmy już w szkole średniej). Aby dobrze się uczyć, powinieneś poświęcić dużo czasu na naukę oraz mieć wsparcie z różnych stron.

Jeśli pokusić by się o zgrupowanie tych czynników, to możemy wyłonić cztery główne ich grupy:

• motywacja,
• inteligencja,
• metody uczenia się,
• umiejętność kierowania swoimi czynami.

Aby osiągnąć sukces, nie wystarczy nam tylko błyskotliwość i zapał – konieczne są dobre metody nauki.

W szkolnictwie wyższym panują zupełnie inne zasady niż w szkole średniej. Student pozostawiony jest sam sobie, nie musi dostosowywać się do narzuconego planu lekcji, a swoim czasem może gospodarować jak chce. I zazwyczaj tutaj zaczynają się schody… Niektórzy mają trudności z adaptacją i nauczeniem się dobrego planowania zarówno nauki, jak i obowiązków. Warto jednak podjąć trud i stać się panem swojego czasu –  to jeden z najważniejszych czynników, jakie pomogą nam osiągnąć sukces.

Post Co wpływa na sukces na uczelni? pojawił się poraz pierwszy w mPorady.pl.

Jak rozpoznać orzecznik w zdaniu?

O orzeczeniu i najważniejszych dylematach z nim związanych przeczytacie tutaj: Jak rozpoznać orzeczenie w zdaniu? 

Dzisiaj mamy dla was kilka informacji na temat samego orzeczenia imiennego, a przede wszystkim na temat orzecznika w orzeczeniu imiennym, gdyż jego wyróżnienie często sprawia wam problem. Zapraszamy do lektury!

Orzecznik w orzeczeniu imiennym

Orzecznik występuje w orzeczeniu imiennym i obok łącznika jest jego nieodzownym elementem. Warto pamiętać, że ORZEKA O PODMIOCIE i ściśle łączy się z łącznikiem.

Jeżeli macie problemy z jego znalezieniem, zadawajcie sobie pytania pomocnicze typu jest/stanie się/będzie kim? czym? jaki? jaka? jakie? jakim? jak? z kim? z czym?, które bez wątpienia pomogą wam dobrze wybrać część zdania, która jest orzecznikiem.

Orzecznik może być wyrażony za pomocą:

• rzeczownika,
• przymiotnika,
• przysłówka,
• zaimka.

Orzecznik rzeczownikowy

Jest wyrażony za pomocą rzeczownika, najczęściej w mianowniku (kto? co?) lub narzędniku (z kim? z czym?).

Przykłady

Marek jest (łącznik) dobrym (jest kim?) uczniem (orzecznik rzeczownikowy).

Ona będzie (łącznik) świetną (będzie kim?) tancerką (orzecznik rzeczownikowy).

Orzecznik przymiotnikowy

Jest wyrażony za pomocą przymiotnika i najczęściej stoi w mianowniku (kto? co?)

Przykłady

Mietek jest (łącznik) niesamowicie (jest jaki?) pilny (orzecznik przymiotnikowy).

Marta będzie (łącznik) w przyszłości (jaka będzie?) piękna (orzecznik przymiotnikowy).

Orzecznik przysłówkowy

Jest wyrażony za pomocą przysłówka, w tym także odimiesłowowego (czyli zakończonego na -ąc).

Przykłady

Jest (łącznik) mi tutaj dość (jest jak?) niewygodnie (orzecznik przysłówkowy).

Z reguły uświadamiamy sobie swoje błędy, gdy jest (łącznik) już (jest jak?) za późno (orzecznik przysłówkowy).

Orzecznik zaimkowy

To orzecznik wyrażony zaimkiem, występujący najczęściej w mianowniku lub narzędniku.

Przykłady

Nie jestem (łącznik) przecież (nie jestem kim?) tobą (orzecznik zaimkowy), nie mogę ci pomóc w tej sytuacji.

Post Jak rozpoznać orzecznik w orzeczeniu imiennym? pojawił się poraz pierwszy w mPorady.pl.

Jak skupić się na nauce?

Jeżeli masz problemy ze skupieniem się, nauką oraz zorganizowaniem, ten artykuł jest dla Ciebie! Dzisiaj przedstawimy Ci kilka porad odnośnie do tego, jak skoncentrować się na nauce,nie rozpraszać się i całą uwagę przenieść na zdobywanie wiadomości.

Polecamy wszystkim studentom jak i uczniom. Zapraszamy do lektury!

Znajdź swoje miejsce do nauki

Na początek znajdź swoje ulubione miejsce do nauki i nie zmieniaj go zbyt często. Po jakimś czasie Twój mózg zacznie to miejsce kojarzyć z nauką i będzie mu łatwiej ją zdobywać. Nie radzimy wybierać łóżka, gdyż ono zazwyczaj kojarzy się ze snem. Miejsce to powinno być dosyć duże, na przykład biurko, abyś mógł rozłożyć na nim wszystkie dostępne Ci materiały – książki, zeszyty, notatki.

Przygotuj swoje miejsce do nauki

Powinieneś zadbać również o inne czynniki, na przykład o dźwięk. Jeśli lubisz uczyć się w kompletnej ciszy – musisz ją sobie zapewnić, jeśli jednak wolisz uczyć się przy muzyce, wybierz tę relaksacyjną.

Miejsce, w którym się uczysz, powinno być odpowiednio oświetlone oraz powinno mieć idealną temperaturę – czyli taką, o której się nie myśli.

Pamiętaj, że na naukę powinieneś poświęcić określoną ilość czasu. Nie rób wtedy nic innego – wyłącz telefon, zamknij drzwi od pokoju i w spokoju wykonuj swoją pracę. Postaraj się, aby w Twoim otoczeniu

nie było przedmiotów, które mogą w jakiś sposób przeszkodzić Ci w skupieniu się.

Wybierz godziny do nauki

Aby dobrze skoncentrować się na nauce, powinieneś dobrze ją zaplanować. Sprawdź, w jakich porach dnia najłatwiej Ci się skupić, i to właśnie ten czas poświęć na przyswajanie wiedzy. Niektórzy łatwiej przyswajają wiedzę rano, inni po południu, a jeszcze inni późno w nocy. Wybierz swój czas i postaraj się, aby był on w miarę regularny.

Wyluzuj!

Staraj się skupiać na przyswajaniu wiedzy, nie zaś na myśleniu o egzaminie czy kartkówce i o tym, co się stanie, gdy go nie zdasz czy nie zaliczysz. Takie gdybanie tylko podniesie poziom stresu i sprawi, że nie będziesz w stanie skupić się ani wyluzować. W takim stanie na pewno niewiele się nauczysz. Dlatego też nie odkładaj nauki na ostatnią chwilę – ucz się regularnie, nawet niewiele, ważne jest bowiem, aby sumiennie powtarzać dany materiał. Wtedy na sprawdzianie lub podczas sesji będzie Ci dużo łatwiej.

Post Jak skupić się na nauce? pojawił się poraz pierwszy w mPorady.pl.

Zachęcanie dziecka do aktywności fizycznej w czasie lekcji wychowania fizycznego jest bardzo ważne!

Rok szkolny ruszył pełną parą. Dzieci i młodzież wróciły do obowiązków. Rozpoczęły się pierwsze klasówki, odpytywanie. Ponadto z każdego przedmiotu zadawane są prace domowe. Jedynym przedmiotem, kiedy dziecko może oderwać się od nauki jest lekcja wychowania fizycznego. Zajęcia ruchowe są w tym wieku niezwykle ważne, zwłaszcza, że pokolenie młodych to dzieci Internetu.

Wolny czas, który powinien być poświęcony przez nich na piłkę nożną, zabawę na świeżym powietrzu, jest spędzany przed komputerem. Dlatego tak istotne jest, aby nasze pociechy uczestniczyły w zajęciach z wychowania fizycznego. Niestety coraz częściej się zdarza, że dzieci niechętnie biorą w nich udział. Znajdują tysiące wymówek, aby uniknąć zajęć ruchowych. Ponadto, chcąc uniknąć nieprzyjemnych konsekwencji w postaci negatywnej oceny lub uwagi, przynoszą fałszywe zwolnienia lekarskie.

Co zrobić, kiedy dziecko nie chce uczestniczyć w lekcjach wf-u?

W takiej sytuacji dobrze jest porozmawiać z dzieckiem, wyjaśnić, dlaczego tak bardzo nie chce brać udziału w zajęciach. Może powodem jest ich mała atrakcyjność lub wstydliwość dziecka. Dziewczynki w okresie dojrzewania przywiązują szczególną wagę do wyglądu. Nie chcą się pokazywać w obcisłym stroju, ponieważ uważają, że są mało atrakcyjne. Innym powodem może być słaba integracja w klasie.

Jeśli dzieci źle się dogadują, nie akceptują nawzajem, nie chcą uczestniczyć w zajęciach, które wymagają współpracy zespołowej. Jednak najczęstszym powodem jest zwyczajne lenistwo. Jeśli nauczyciel wf-u wymaga sporej aktywności, nie każde dziecko jest do tego przyzwyczajone lub po prostu nie ma ochoty na taki wysiłek. Dlatego też szuka się najłatwiejszego rozwiązania w postaci rezygnacji z lekcji.

Często rodzicom wydaje się, że wychowanie fizyczne jest najmniej istotnym przedmiotem w szkole. Tymczasem nic bardziej mylnego. Przecież zdrowie i dobra kondycja dziecka powinny być tak samo ważne dla rodzica jak edukacja. Dziecko, które nie ćwiczy, spędza dużo czasu w pozycji siedzącej, a po lekcjach „odpoczywa przed komputerem” jest narażone na wiele schorzeń. Przede wszystkim mogą być to dolegliwości związane z kręgosłupem. Coraz więcej dzieci i młodzieży skarży się na bóle pleców, stawów i kości. Wpływ na to ma m.in. brak ruchu. Najlepszym rozwiązaniem jest więc regularne uczestniczenie w zajęciach fizycznych  w szkole oraz basen.Niektóre szkoły organizują dodatkowe lekcje wf-u na basenie. Jeśli więc dziecko chciałoby spróbować tego rodzaju sportu, warto mu to umożliwić.

Co jeszcze warto wiedzieć?

Innym czynnikiem negatywnie wpływającym na rozwój dzieci i młodzieży jest złe odżywianie. Szkolne sklepiki oferują słodycze i fastfoody zamiast pożywnych posiłków tj. kanapki czy owoce. Codzienne objadanie się chipsami i słodyczami sprawia, że rośnie liczba młodzieży otyłej. Już w młodym wieku pojawiają się u tych ludzi problemy z ciśnieniem i sercem. Rodzice powinni więc dołożyć wszelkich starań, aby dziecko zażywało jak najwięcej ruchu.

Lekcje wychowania fizycznego uczą młodzież wytrzymałości, dają możliwość wyrzucenia nadmiaru energii, integracji zespołowej. Gry w siatkówkę i koszykówkę uczą współpracy, bieganie wspomaga kondycję, reguluje przemianę materii, ćwiczenia rozgrzewające mają dobroczynny wpływ na rozwój kości i stawów. Dużą rolę odgrywa także sposób, w jaki nauczyciel prowadzi zajęcia. Jeśli jest zbyt wymagający i swój przedmiot uważa za najważniejszy, dzieci i młodzież będą niechętnie uczestniczyć w lekcjach. Również nie jest dobrze, gdy nauczyciel staje się pobłażliwy, na wszystko pozwala swoim podopiecznym. Wówczas nie liczą się z jego zdaniem. Warto więc znaleźć punkt środkowy.

Lekcje wf-u powinny być traktowane jako zajęcia, na których dziecko może pozwolić sobie na oderwanie się od codziennych obowiązków, ale musi wiedzieć, że to nadal lekcje  szkolne, dlatego powinien liczyć się ze zdaniem nauczyciela. Celowe opuszczanie wychowania fizycznego z mało uzasadnionych przyczyn ma negatywny wpływ nie tylko na rozwój fizyczny, ale także psychiczny. Wówczas dziecko uczy się, że jeśli tylko ma z czymś problem, może po prostu od niego uciec. Rodzice nie mogą więc dawać dzieciom przyzwolenia na takie zachowania.

Post Jak zachęcić dziecko do lekcji wf-u? pojawił się poraz pierwszy w mPorady.pl.

Jak uczyć się efektywnie?

Efektywne uczenie to maksymalna zdolność do przyswajania potrzebnej nam wiedzy, jak i również umiejętne jej wykorzystywanie w danym czasie  i sytuacji.

Naukę możemy podzielić na tę w domu i w szkole.Ważne jest, aby nauka nie ograniczała się tylko do pobierania wiadomości, ale także do tworzenia materiałów pomocniczych, które pomogą nam w zapamiętaniu rzeczy na dłużej. Mogą być to notatki, karteczki lub zakładki.

Nauka w szkole

Aby efektywnie uczyć się w szkole, musisz przygotować się do lekcji czy wykładów, słuchać aktywnie, notować najpotrzebniejsze rzeczy oraz dobrze przetworzyć przyswojone wiadomości. Te czynności powinny pomóc Ci w całkowitym wykorzystaniu przekazywanej Ci wiedzy. Pamiętaj aby przed lekcjami lub wyjściem na uczelnie zjeść śniadanie, które pozwoli skupić Ci się na nauce i doda energii.

Pomoże Ci to również skoncentrować się, a bez skupienia nie dasz rady przyswoić żadnych nowych wiadomości. Możemy wyróżnić kilka czynników wpływających na Twoją koncentrację – warto je znać aby się przed nimi uchronić. W skoncentrowaniu może przeszkodzić Ci złe oświetlenie (zbyt mocne lub zbyt słabe), za niska lub zbyt wysoka temperatura, hałas, zbyt dużo przepraszających przedmiotów – radio, telefon, telewizor. Nauce nie sprzyja również niewygodna pozycja oraz zła atmosfera miejsca, w którym przebywasz. Podane tutaj czynniki zaliczamy do zewnętrznych. Do wewnętrznych należą: złe samopoczucie, brak motywacji, zmęczenie fizyczne oraz psychiczne, złe zaplanowanie czasu nauki (presja czasu).

Gdy przystępujesz do nauki, powinieneś zadbać o oświetlenie, czyli na przykład mobilną lampkę, którą zawsze będziesz mógł nosić po całym mieszkaniu i regulować kąt padania światła. Postaraj się zadbać też o dobrą temperaturę, czyli taką, o której nie będziesz na nią zwracać uwagi. Pozbądź się również zbędnych plakatów, figurek i wszystkiego co może Cię niepotrzebnie rozpraszać. Wyłącz telewizor, radio, telefon najlepiej jest wyciszyć. Pamiętaj także aby dobrze dobrać czas nauki – zbyt późna pora nie jest dobrym pomysłem, gdyż organizm jest przemęczony. Nie zostawiaj też wszystkiego na ostatnią chwilę, gdyż będziesz mógł być pod presją czasu.

Wyciągnij jak najwięcej z lekcji

Postaraj się jak najwięcej wyciągnąć z lekcji. Słuchaj uważnie, gdyż wtedy zapamiętasz więcej i prościej będzie Ci poradzić sobie z materiałem w domu. W opinii wielu uczniów lekcje to czas nudy, na którym nic się nie dzieje, z kolei studenci często opuszczają wykłady. To błąd! Będąc na zajęciach możesz dowiedzieć się wielu przydatnych rzeczy, nawet jeśli nie są one prowadzone ciekawie.

Przed zajęciami możesz wstępnie zapoznać się z materiałem, na przykład z podręcznika. Zapoznasz się wówczas z pojęciami i ogólnie z tematem, dlatego też będzie Ci łatwiej zrozumieć co mówi nauczyciel. Postaraj się przychodzić na zajęcia wypoczęty i pełny energii. Jeśli przygotujesz się wstępnie do lekcji będziesz w stanie zadawać nauczycielowi pytania, co też może poszerzyć Twoją wiedzę.

Post Jak uczyć się efektywnie? pojawił się poraz pierwszy w mPorady.pl.

Pierwsze dni w żłobku są dla malucha zawsze bardzo stresujące.

Jak pomóc dziecku zaadaptować się w żłobku? To pytanie zadaje sobie większość rodziców, kiedy nadchodzi czas powrotu do codziennych obowiązków. Ponieważ rynek pracy jest bezwzględny, każdy stara się utrzymać zatrudnienie.

Jeśli więc nie można liczyć na pomoc bliskich, jedyną właściwą decyzją wydaje się oddanie dziecka do żłobka.

Żłobek – czy to dobre rozwiązanie?

Czy jednak takie rozwiązanie zawsze jest korzystne i dla rodziców, i dla malucha? Wszystko zależy od wieku dziecka. Małe, niespełna roczne dziecko jest nadal silnie związane z rodzicami. Jakakolwiek dłuższa rozłąka stanowi dla niego wieczność. Pozostawienie pociechy na kilka godzin w żłobku może być dla niego niezwykle stresujące. Tym bardziej, gdy znajduje się ono w towarzystwie innych dzieci oraz nieznajomych twarzy opiekunek. Taka sytuacja może spowodować gwałtowne reakcje dziecka: płacz, apatię, wyobcowanie.

Wskazówki na początek

Aby ułatwić dziecku zaklimatyzowanie się w nowym środowisku, dobrze jest na początek wybrać grupę, w której znajduje się mniej maluchów. Dzięki temu opiekunki będą mogły poświęcić więcej czasu dziecku, które reaguje emocjonalnie. Psychologowie radzą, aby pierwsze dni dziecka w żłobku były krótsze. Rodzice muszą pokazać maleństwu, że jest to miejsce bezpieczne.

Jeśli silna więź, jaka łączy matkę i dziecko, zostaje nagle i niespodziewanie przerwana, pociecha czuje się zagrożona i odizolowana. Dlatego tak ważne jest, aby zachować idealny spokój i stworzyć wokół dziecka atmosferę rozluźnienia, wesołości i serdeczności. Maluch musi poczuć, że żłobek może być miejscem równie przyjemnym jak dom. Jeżeli nigdy wcześniej nie miał kontaktu z innymi dziećmi, ważne jest, aby to rodzic ułatwił dziecku przystosowanie się do nowych warunków.

Pokazanie wspólnej zabawy, rozmowa z maluchem, czytanie bajek – pomagają w akceptacji nowego otoczenia. Rodzice muszą także pamiętać, że instytucje tj. żłobek, nie są w stanie zastąpić wychowania dziecka. Dlatego po odebraniu malucha, mama i tata powinni pomyśleć o wspólnym spacerze, wyjściu do zoo czy na plac zabaw, czytaniu książeczek oraz nauce różnych czynności. Istotną rolę odgrywa także dostosowanie planu żłobka do funkcjonowania dziecka w domu. Jeśli w żłobku dziecko jest uczone samodzielnego jedzenia, korzystania z nocnika, rodzice powinni przestrzegać tego także w domu.

Co zrobić, jeżeli dziecko ma problemy z aklimatyzacją w żłobku?

Nie powinno się zmuszać dziecka, aby pozostawało w żłobku na siłę. Takie działanie może spowodować negatywne skutki w przyszłości. Wczesne dzieciństwo ma wpływ na późniejsze zachowanie dziecka oraz rozwój emocjonalny.

Kiedy więc maluch nie jest gotowy do odseparowania od rodziców, warto pomyśleć o innym rodzaju opieki najlepiej w domu, gdzie pociecha czuje się bezpiecznie, jest otoczona własnymi zabawkami, przedmiotami, które widzi na co dzień. Takie stopniowe oswajanie malucha z nieobecnością mamy i taty jest mniej drastycznym rozwiązaniem. Istotny jest wówczas wybór dobrej opiekunki, która będzie potrafiła zainteresować dziecko w taki sposób, aby nie myślało o nieobecności rodziców. Przede wszystkim stworzenie ciepłej atmosfery pozwoli wprowadzać malca w etap samodzielności.

Post Jak pomóc dziecku przyzwyczaić się do żłobka? pojawił się poraz pierwszy w mPorady.pl.